Մեկ տարի առաջ իրենց տներից վտարված շուրջ 120 հազար հայեր ցեղասպանության և էթնիկ զտումների սպառնալիքի ներքո ստիպված եղան լքել Արցախը։ Այս զանգվածային գաղթը դարձավ հայ ժողովրդի դարավոր պատմության, գոյության և ազատության համար նրա պայքարի ողբերգական էջը։
Ռուբեն Վարդանյանը, ով Արցախի համար վճռորոշ պահին տեղափոխվել է այնտեղ օգնելու իր հայրենակիցներին, սեպտեմբերի 27-ին գերեվարվել է ադրբեջանցի զինվորականների կողմից, երբ փորձել է լքել օկուպացված տարածքը։
Արդեն մեկ տարի է՝ Ադրբեջանի իշխանությունները նրան պահում են անազատության մեջ, չունենալով դրա համար որևէ իրավական հիմք:
Չնայած ապօրինի գերությանը, Ռուբենը չի հանձնվում՝ դրսևորելով աննկուն վճռականություն և տոկունություն նույնիսկ ամենադժվար պայմաններում։
Նրա ապօրինի գերության տարելիցը հիշեցնում է նրա խիզախության ու տոկունության, նրա գործողությունների նշանակության և անհապաղ արդարության վերականգնման անհրաժեշտության մասին։
Ռուբեն Վարդանյանի ժառանգությունը
Ռուբեն Վարդանյանը քաջության և հայրենիքին նվիրվածության խորհրդանիշ է. Միջազգային ճանաչում ունեցող բարերար և հարգված առաջնորդ՝ նա անգնահատելի ներդրում է ունեցել կրթության զարգացման, մշակութային ժառանգության պահպանման և իր երկրի սոցիալական բարեկեցության ամրապնդման գործում։ Նրա բարեգործական գործունեությունը փոխել է հազարավոր մարդկանց կյանքը՝ հնարավորություն և աջակցություն տրամադրելով այնտեղ, որտեղ դրա կարիքն ամենաշատն էր:
Ռուբենի ազդեցությունը տարածվում է իր հայրենիքից դուրս. գլոբալ հումանիտար խնդիրների լուծմանն ուղղված նրա ջանքերը և «Երախտագիտություն՝ գործողության մեջ» շարժումը ոգեշնչել են շատերին ամբողջ աշխարհում: Նրա պատմությունը հայի ոգու ուժի ու տոկունության օրինակ է, հիշեցում, որ նույնիսկ ամենադժվար փորձությունների ժամանակ պետք է հաղթի հույսն ու արդարության ձգտումը:
Արդարության կոչ
Ռուբեն Վարդանյանի գերեվարումը սոսկ անձնական ողբերգություն չէ, այլև արդարության համար մղվող ավելի լայն պայքարի արտացոլում։ Աշխարհով մեկ շարունակվում են ջանքերը Ռուբենին և մյուս հայ գերիներին, այդ թվում՝ Արցախի նախկին ղեկավարներին ազատելու ուղղությամբ։ Իրավապաշտպան կազմակերպությունները, հանրային գործիչներն ու ակտիվիստները անխոնջ աշխատում են Բաքվում գտնվող հայ գերիների վիճակը լուսաբանելու և նրանց ազատ արձակելու ուղղությամբ:
Համաշխարհային արձագանքը, ներառյալ խնդրագրերը, դիվանագիտական նախաձեռնությունները և հանրային արշավները, կարևոր դեր են խաղում այս պայքարում:
